4 czerwca Sejm przyjął ustawę ustanawiającą 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej. W ustawie czytamy, że „męczeńska śmierć z powodu przynależności do narodu polskiego zasługuje na pamięć w formie dnia wyróżnionego corocznie przez państwo polskie, w którym ofiarom będzie oddawany hołd”. W sejmowym dokumencie przypomniano ponadto, że „w latach 1939-1946 nacjonaliści ukraińscy z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) oraz innych ukraińskich formacji nacjonalistycznych działających na ziemiach Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej (województwa wołyńskie, tarnopolskie, stanisławowskie, lwowskie, poleskie) oraz obecnych województw lubelskiego i podkarpackiego dokonali na ludności polskiej zbrodni ludobójstwa”. Choć niektórzy parlamentarzyści zapewniali, że decyzja Sejmu nie wpłynie na relacje polsko-ukraińskie, niemal natychmiast po przyjęciu czerwcowej ustawy zareagował na nią ukraiński MSZ. Naszym sąsiadom nie spodobało się nowe polskie święto państwowe, czemu dali wyraz w oficjalnym oświadczeniu-proteście. Czytamy w nim, że uchwała z 4 czerwca „stoi w sprzeczności z duchem dobrosąsiedzkich stosunków” oraz że „jednostronne kroki nie sprzyjają wzajemnemu porozumieniu i pojednaniu, nad którym dwa kraje pracują”. Co na to nasz MSZ i prezydent Andrzej Duda? Ano nic. No bo przecież nie wypada komentować dyplomatycznych złośliwości naszego strategicznego sojusznika i bądź co bądź obrońcy naszych wschodnich granic.